Bazylika Najświętszego Serca Jezusowego

Główną fundatorką świątyni była księżna Maria Radziwiłłowa. Projektantami byli Łukasz Wolski i Hugo Kuder, a budowę rozpoczęto w 1907 roku. Architektura była wzorowana na wczesnochrześcijańskiej bazylice Św. Pawła za Murami w Rzymie. Koleją z Włoch sprowadzono 24 granitowe kolumny przeznaczone poprzednio dla bazyliki rzymskiej (1915). W 1923 roku Papież Pius XI konsekrował kościół, nadając tytuł bazyliki mniejszej. W 1931 roku świątynię, zgodnie z życzeniami fundatorki objęli salezjanie. Budowę ukończono w 1939 roku, pracami po śmierci H. Kudery kierował Andrzej Boni.
W czasie trwania II wojny światowej budynek kościoła nie poniósł większych strat. Po 1945 roku trwały dalsze prace nad wykończeniem budowy, wystrój wnętrza skomponowano przy udziale Stanisława Marzyńskiego. W latach 90. do bazyliki dobudowano wieżę, która stanowi ostatni element oryginalnego projektu, a która nie mogła być zrealizowana wcześniej ze względu na brak środków. Bazylika jest trzynawowa, o wymiarach 65×30 metrów i wysokości 22 m w nawie głównej, oraz 11 m w nawach bocznych.

Kościół Matki Boskiej Loretańskiej

Kościół na Ratuszowej to najstarszy praski zabytek. Kamień węgielny pod budowę kościoła i klasztoru oo. Bernardynów wmurowano 4 października 1617 roku, w uroczystości tej uczestniczył król Zygmunt III Waza wraz z dostojnikami. Budowa była finansowana ze środków Zofii Kryńskiej, wdowy po Feliksie, kancelerzu koronnym. W 1640 roku położono fundamenty pod domek loretański, który zbudowano ostatecznie w 1644 roku - istnieje on do dziś, stoi pośrodku kościoła. Budowlę wzorowano na znajdującym się w Loretto “Domie Maryi” według projektu Konstantego Tencalli. W czasie “potopu” kompleks kościelny został zniszczony przez wojska szwedzkie. Na przykościelnym cmentarzu pochowano poległych żołnierzy, wśród nich Jakuba Kowalewskiego (pierwowzór sienkiewiczowskiego bohatera, Rocha Kowalskiego - co upamiętnia kamień-nagrobek). Zniszczenia zostały odnowione w latach 60. XVII wieku z funduszy braci Warszyckich - Stefana, kasztelana krakowskiego i Michała, kasztelana sandomierskiego).
Podczas rzezi Pragi w 1794 roku świątynia została zniszczona i sprofanowana. Kościół Bernardynów ocalał, lecz w 1811 roku został rozebrany i zburzony na rozkaz cesarza Napoleona. W pierwszej dekadzie XIX stulecia do kościoła trafiła pradawna figura MB Krzemionkowskiej (XIV/XV w.), prawdopodobnie przeniesiona z kościoła w Skaryszewie. Kaplica MB Loretańskiej była, po gruntownym odnowieniu w 1816 roku jedynym ośrodkiem parafialnym na terenie Pragi przez cały XIX wiek.
W dniu 30 lipca 1941 utworzono parafię Matki Boskiej Loretańskiej istniejącą do dnia dzisiejszego. W 1953 roku świątynię przebudowano na podstawie projektu Alfonsa Kropiwnickiego.

Bazylika katedralna św. Michała Archanioła i św. Floriana Męczennika

Budowę świątyni rozpoczęto w 1888 roku na miejscu pozostałości ziemnych fortyfikacji z czasów napoleońskich, według projektu Józefa Piusa Dziekońskiego, w stylu neogotyckim. Fundatorem kościoła była m.in. hrabina Augustowa Potocka, która ofiarowała na budowę 6000 rubli. Poświęcenie kościoła odbyło się 29 września 1901 - w dniu patronalnym św. Michała Archanioła. W okresie międzywojennym wyposażenie świątyni było stale uzupełniane - pod kierunkiem prof. Dziekońskiego, a po jego śmierci, prof. Zdzisława Mączeńskiego. W latach 30. obniżono 2 wysokie wieże, grożące zawaleniem.
We wrześniu 1944 roku Niemcy wycofujący się z Pragi wysadzili kościół w powietrze. Z dawnego kościoła ocalały fragmenty murów poprzecznej nawy oraz figury obu patronów świątyni. Prace nad powojenną rekonstrukcją ukończono w 1972 roku, a wieże zostały odtworzone w pierwotnej postaci. W 1992 roku podniesiono kościół do rangi katedry diecezji warszawsko-praskiej, a w 1997 otrzymał on tytuł bazyliki mniejszej.